چکیده مبسوط
مقدمه و هدف: منابع آب زیرزمینی نقش عمدهای در توسعه کشاورزی، صنعتی و بهداشتی دارند. بهرهبرداری بیش از حد، بهدلیل سهولت دستیابی به این منابع، باعث پایین آمدن سطح ایستابی در سفره آب و نابودی ذخایر زیرزمینی میگردد. از طرفی، آب اثرات معنیداری بر روی ثبات کشاورزی و تولید دارد. اثرات تغییر اقلیم بر مدیریت بهینه منابع آب و خاک به عنوان موضوعی چالش برانگیز در بسیاری از مناطق خشک دنیا مطرح است. از این رو، هدف از این پژوهش، ارزیابی اثرات تغییر اقلیم بر آبخوان دشت روانسر سنجابی و تخصیص بهینه اراضی به محصولات موجود در الگوی کشت برای دستیابی به بیشترین سود در راستای مدیریت بهینه منابع آب و حفاظت از خاک است.
مواد و روشها: محدوده مطالعاتی روانسر سنجابی در غرب ایران یک آبخوان آزاد است که دارای ضخامت متوسط 70 متر و همچنین، تراز سطح آب زیرزمینی در محدودهای بین ۱۳۱۷ تا ۱۳۵۲ متر از سطح آبهای آزاد قرار دارد که این تغییرات به ترتیب از نواحی جنوبغربی به سمت مناطق شرقی مشاهده میشوند. جریان سطحی اصلی این دشت رودخانه قرهسو است. مسئله بهینهسازی با استفاده از مدل برنامهریزی خطی سیمپِلکس و به کمک نرم افزار Lingo (V.11)، برای سه سناریوی مدیریتی و سه سناریوی اقلیمی مدلسازی، تحلیل و آنالیز گردید. به کمک نرم افزار WEAP شبیهسازی منابع و مصارف (شرب، کشاورزی و محیط زیست) موجود در دوره آماری (2006-2019) مورد بررسی قرار گرفت. به جهت بررسی اثرات هیدرولوژیکی تغییراقلیم بر منابع آب سطحی، از مدل بارشرواناب IHACRES (V2.1) برای شبیهسازی رواناب دوره آتی رودخانه قرهسو در محدوده روانسر سنجابی استفاده شد. در ادامه، بهمنظور بررسی اثر تغییر اقلیم روی منابع آب زیرزمینی، خروجیهای مدل ریزمقیاس نمایی LARS-WG تحت سناریوهای RCP 2.6، RCP 4.5 و RCP 8.5 برای بازه زمانی آتی 2040-2021 مورد استفاده قرار گرفتند. مدل LARS-WG با استفاده از آمار روزانه سال های 1986-2005 ایستگاه موردنظر اجرا گردید.
یافتهها: نتایج بخش برنامهریزی خطی نشان دادند که در کلیه سناریوهای مدیریتی و اقلیمی، به جز محصولات پیاز، نخود دیم، باغ، سبزیجات و یونجه، بقیه محصولات از الگوی کشت منطقه حذف گردیدند. بیشترین تغییر مشاهده شده در جایگزینی نخود دیم به جای گندم دیم و پیاز به جای گندم آبی است. همچنین، تغییر الگوی کشت زراعی در دشت روانسر سنجابی با رعایت کلیه محدودیتهای موجود در منطقه، در همه سناریوها، سبب افزایش سود تولید (3/54) نسبت به وضعیت موجود میشود. طبق نتایج شبیهسازی محدوده مورد مطالعه توسط نرمافزار WEAP، در طول دوره آماری (2006-2019) نیاز شرب به صورت کامل تأمین میگردد و نیاز کشاورزی محدوده در اغلب سالهای دوره آماری با کمبود تأمین مواجه است که علت آن کاهش منابع آب سطحی رودخانه قرهسو است. نتایج اثر تغییر اقلیم بر تراز آب زیرزمینی نشان دادند که در تمام ماهها حدود 20 الی 60 سانتیمتر کاهش داشت. بررسی نتایج میانگین ماهانه دمای حداقل در دوره پایه (1986-2005) و دوره آتی (2021-2040) نشان داد که مقدار دمای حداقل در دوره آتی نسبت به دوره پایه در مدلهای پیشبینی اقلیمی HadGEM2-ES، CanESM2 و CSIRO-MK3-6-0 تحت هر سه سناریو (RCP2.6، RCP4.5 و RCP8.5) انتشار افزایش داشته است و همچنین میانگین ماهانه دمای حداکثر در تمامی ماهها روند افزایشی داشته است که انتظار میرود دمای حداکثر افزایش بیشتری نسبت به دمای حداقل در دوره آتی (2021-2040) نسبت به دوره پایه داشته باشد. مطابق با نتایج ارزیابی بارش، در هر سه مدل اقلیمی منتخب، سناریو انتشار RCP8.5 بیشترین کاهش بارندگی و سناریو انتشار RCP2.6 کمترین کاهش بارندگی را دارند.
نتیجهگیری: با توجه به نتایج حاصل از سناریوهای اقلیمی تعریف شده در این پژوهش، میتوان نتیجه گرفت که سیاستگذاران و مدیران منابع میتوانند از این تحقیق بهعنوان منبعی ارزشمند برای توسعه، بهرهبرداری و مدیریت پایدار منابع آب و خاک در چارچوب مدیریت جامع حوضه آبخیز بهرهبرداری نمایند. در نهایت، به منظور بهبود وضعیت آب زیرزمینی و افزایش حداکثری سود حاصل از کشاورزی، چندین سناریو با هدف کاهش برداشت از آبخوان و تثبیت منابع آب زیرزمینی تدوین شدند. نتایج شبیه سازی آب زیرزمینی توسط مدل MODFLOW برای دو سال از آبان 89 تا آبان 91 نشان می دهند که ادامه این روند موجب بحران های جدی خواهد شد. نتایج مدل یکپارچه نیز نشان می دهند که با ادامه وضع موجود 15 تا 25 درصد از نیازهای کشاورزی در ماههای خرداد تا شهریور تامین نخواهند شد که در صورت لحاظ نمودن اثر تغییر اقلیم، این کمبود حدود 1 تا 3 درصد در طول بلندمدت بیشتر خواهد شد. نتایج بخش مدل بهینه حاکی از آن بودند که در کلیه سناریوهای مدیریتی و اقلیمی، به جز محصولات پیاز، نخود دیم، باغ، سبزیجات و یونجه، بقیه محصولات از الگوی کشت منطقه حذف شوند. نتایج نشان می دهند که تغییر الگوی کشت زراعی در دشت روانسر سنجابی با رعایت کلیه محدودیتهای موجود در منطقه، در همه سناریوها، سبب افزایش سود تولید نسبت به وضعیت موجود میشود. در صورت اجرای مدل بهینه سازی و کاهش برداشت از آبخوان از 20 درصد تا 50 درصد، کشاورزان می توانند به سود بیشتری نسبت به وضع موجود برسند. این نشان میدهد که برای دستیابی به کشاورزی پایدار، الگوی کشت منطقه نیازمند تغییرات است.
| بازنشر اطلاعات | |
|
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |