بهار و تابستان                   برگشت به فهرست مقالات | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


چکیده:   (120 مشاهده)

برای ارزیابی و تهیه نقشه های بیابان زایی و فرسایش مدل ها و روش های گوناگونی از جمله IMDPA  ، PSIAC  و IRIFR  ارائه شده است . در این پژوهش از مدل IMDPA  که مدل ارزیابی پتانسیل بیابان زایی می باشد و مدل PSIAC  که ویژه ی ارزیابی فرسایش آبی و همچنین مدل IRIFR  که اختصاص به ارزیابی فرسایش بادی دارد، برای منطقه چاه گوجی مه ولات در استان خراسان رضوی استفاده شده است . هدف از مطالعه و ارزیابی این منطقه، تهیه نقشه های فرسایش آبی و بادی با روش IMDPA   به دو صورت تلفیقی میانگین هندسی و حداکثر محدودیت و مقایسه کارایی دو نقشه با شاخص وضعیت فعلی تخریب و همچنین مقایسه آنها با مدل های PSIAC  و IRIFR  است. با توجه به بررسی آماری صورت گرفته بین نقشه های تولیدی نتایج نشان می دهد که مدل پیشنهادی IMDPA بر اساس دیدگاه حداکثر محدودیت نسبت به نقشه فرسایش حاصله از تلفیق دو مدل PSIAC  و IRIFR از همبستگی بیشتری با وضعیت فعلی تخریب برخوردار اگر چه هر دو همبستگی معنی دار خوبی با  شاخص فوق دارند. همچنین نتایج نشان می دهد که نقشه فرسایش IMDPA   با روش میانگین هندسی فاقد همبستگی معنی دار با شاخص وضعیت فعلی تخریب می باشد که نشان دهنده نامناسب بودن مدل فعلی است و مدل پیشنهادی بر اساس تلفیق حداکثر محدودیت با توجه به نتایج حاصله مناسبتر برای تهیه نقشه فرسایش در مناطق خشک و بیابانی می­ باشد.

     
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: فرسايش خاک و توليد رسوب
دریافت: 1396/3/25 | ویرایش نهایی: 1400/2/25 | پذیرش: 1399/4/7

ارسال نظر درباره این مقاله : نام کاربری یا پست الکترونیک شما:
CAPTCHA

ارسال پیام به نویسنده مسئول


کلیه حقوق این وب سایت متعلق به (پژوهشنامه مدیریت حوزه آبخیز (علمی-پژوهشی می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2021 CC BY-NC 4.0 | Journal of Watershed Management Research

Designed & Developed by : Yektaweb